Elias heeft het initiatief genomen om de man uit het krantenartikel op te sporen. Dat was niet zo moeilijk. Via de krant kreeg hij het gsm-nummer van Alex. Toen hij hem aan de lijn had, bleek dat hij inderdaad in Bosduin geweest was op de dag dat Jolande zijn kunstwerkje gevonden heeft. Hij was bereid om ons de volgende dag te ontmoeten in De Postiljon, want hij had toch een familiefeestje in de buurt. ‘Niet zo verwonderlijk,’ zegt Elias, ‘van dat familiefeestje, bedoel ik. Weet je wel hoeveel Romboutsen er zijn? In Wuustwezel alleen al 122! Grote familie!’ De volgende dag zijn we weer met z’n allen present: Jolande, uiteraard, Fons, Elias en ook Mante die ook wel nieuwsgierig was naar de ontknoping van het mysterie. En ikzelf uiteraard, anders zouden jullie nooit weten hoe het afloopt, dit Bosduinmysterie. Rond 11 uur gaat de deur van De Postiljon zachtjes open. Een oude man laat z’n even bejaarde vrouw voorgaan. Z’n hand teder op haar arm, een glimlach om z’n mond. Jolande haast zich naar hen toe. ‘Wees welkom, meneer en mevrouw Rombouts, veronderstel ik?’ ‘Inderdaad mevrouw Wiersma, bedankt voor de uitnodiging.’ ‘U bent bedankt om tot hier te willen komen. Kom, zet jullie hier aan de haard, lekker knus en gezellig warm met dit herfstige weer. Zal ik jullie jassen even overnemen?’ Alex en z’n echtgenote knikken dankbaar instemmend en geven hun jassen aan Jolande die ze wat verder aan een kapstok hangt. Het oude koppel zet zich moeizaam neer. ‘Wat mag ik jullie aanbieden van het huis, een biertje, wijntje, of een koffietje?’ ‘Twee koffietjes graag, dank u vriendelijk,’ zegt Alex. ‘U heeft mijn servetje gevonden, heb ik vernomen?’ ‘Jawel, echt bedankt om het voor me achter te laten. Wij hopen evenwel dat u opklaring kan geven over een paar vragen die we hebben in verband daarmee.’ ‘We?...’ Ach ja, mijn excuses, laat ik even mijn vrienden voorstellen die

samen met mij deze ontdekking gedaan hebben. Jef, onze… ja onze wat eigenlijk? “Dorpsdetective” zeg maar, daarnaast Fons, de koster van de parochiekerk en ook een beetje een halfgare dorpsfilosoof en tenslotte Elias onze heemkundige. Daar is ook een hoekje af, maar het valt minder op tot je ‘em beter kent. O ja en Mante Vandezande onze dorpsheks. Niet écht een heks natuurlijk, maar toch wordt ze ervan verdacht hier in ’t dorp.’ Wij knikken om beurt als Jolande ons aan hen voorstelt en dan vraagt Elias recht op de man af: ‘Als ik vragen mag, meneer Rombouts, mag ik Alex zeggen? Ja? Oké dan, hoe kwam je ertoe, Alex, om deze schets te maken en vooral om er een deur aan toe te voegen die afwijkt van het uiterst realistische beeld dat je geschetst hebt van de rest van het interieur?’