‘Hey, dag beste lezer! Ik ben de Jef Vandepoele, zeg maar Jef of “de” Jef zoals vrienden me noemen. Blij je te ontmoeten. We gaan samen Bosduin verkennen, oké? Ik zal je gids zijn, euh… tja, wat is jouw naam eigenlijk? Ik kan je toch moeilijk ‘meneer’ of ‘mevrouw’ blijven noemen. Mijn probleem is: jij kan mij wel zien, maar ik jou niet. Ik ben wel artificieel intelligent, maar niet helderziende. Weet je wat? Mag ik je ‘Jo’ noemen? Dat is een unisex voornaam, dan maakt het verder niet uit van welke overtuiging je bent. Goed? Dan beginnen we eraan, … Jo!

‘Ons programma voor vandaag, vraag je? Wel, Jo… begint het al wat te wennen je nieuwe naam? Hè-hè! We gaan eerst even bij mij thuis een koffietje drinken. Dan kan je kennismaken met Noëlla en met Blaffie, je weet wel onze witte poedel. Nee neen, die bijt niet. Braaf beestje, zoals zijn baasje, hè-hè. ‘Kom, het is maar even het Marktplein over en dan linksaf de Goorvenstraat in, daar wonen we. ‘Ver? Neen, Jo. Dit gehuchtje is maar een badhanddoek groot. Je kan je auto hier perfect laten staan op de markt. Heb je wel je schijf gezet? Want Lotte, je weet wel, Lotte Debeys, onze wijkagente die is nogal losjes in de pols om een factuurke tussen uw ruitenwisser te steken als ge dat vergeet. Behalve als ze het te druk heeft met bandieten vangen natuurlijk, hè-hè. Maar het is nu weer wat rustiger in ons dorpje, na de opschudding over de moord op Victor Luyten en zo. ‘Hoe? Weet je daar niet van? Het   Bosduinmysterie nog niet gelezen? Mah-joeng toch! Ik ga nog véél werk hebben om je te updaten zie ik! Grapje, Jo! ’t Komt wel goed met jou. ‘Kom, we zijn er. Binnen zonder kloppen, ah-ja, want ik heb de sleutel. Noëlla! We zijn er!’

Goorvenstraat 10 Thuis bij Jef en Noëlla