Freelancejournalist Victor Luyten wordt levenloos aangetroffen bij de Dodendraad, de reconstructie van de beruchte elektrische grensversperring uit de Eerste Wereldoorlog. Hij stond op het punt een artikel te publiceren maar hij haalde zijn… dead line nét niet. De politie houdt het op een noodlottige blikseminslag, maar niet iedereen gelooft dat verhaal. Jef Vandepoele, amateurdetective tegen wil en dank, voelt hoe oude verhalen opnieuw beginnen te fluisteren: een vloek, een schat in het Bosduinven, een schimmige Confrérie.

Victor Luyten: “Wat ik aan jou vraag, Jef, is om dit memory stickje bij je te houden. Er staan belangrijke documenten op over de zaken waarmee ik bezig ben, o n d e r z o e k s r e s u l t a t e n , interviews, foto’s en wat nog niet allemaal meer. De personen die in beeld komen, weten dat ik mijn voorzorgen neem door mijn bevindingen aan iemand in bewaring te geven. Ik hoop dat het helpt. Mij monddood maken lost voor hen niets op. De bewijzen die ik tegen hen verzameld heb, blijven bestaan. Dat is mijn levensverzekering.’ ‘En wat wil je dat ik met dat stickje doe, Victor?’ ‘Je moet het gewoon bijhouden tot ik dood ben. Daarna zal ik je laten weten wat je ermee moet doen…”

Samen met wijkagente Lotte Debeys volgt hij een spoor naar Huize Ten Bosduyn, een afgelegen 19de eeuws landhuis met een geheime gang en kelders die meer verbergen dan ze tonen. Een warm en sfeervol cosy crimeverhaal vol sappige dorpsroddels, humor, lokale geschiedenis en een ontknoping waarbij alle verhaallijnen samenkomen in één onverwachte, verbazende apotheose.