'Zie je wel, Jo? Dat hoor ik hier elke dag.' 'En meestal met reden.' 'Heb je lekkere koffie gezet, mijn liefste vrouwtje?' ‘..liefste? Hebde gij er nog andere misschien?’ ‘Allee, mijn lieve vrouwtje dan, hoewel dat nogal katholiek klinkt, vinde da na zelf ni? Dus, schatje, is de koffie klaar?’

‘Wat zeg je? Neen, hou je schoenen maar aan. ’t Is hier geen moskee, hé! En een parketvloer of een duur tapijt ligt er ook niet. Dit is een gewoon werkmanshuisje hé, Jo. Gelijk ze vroegen zegden van mensen van ons slag: arm maar proper! Dat arm klopte meestal wel, dat proper moest je nog afwachten tot ge een tas koffie kreeg. ‘Waarom? Awel, meestal was de koffie zo dun dat ge kon zien of de bodem van de koffietas proper was of niet. ‘Jaja, lach er maar mee, maar als ze er melk bij goten, was je gejost, want dan kon je de bodem van de tas niet meer zien! ‘Voila, de deur is open, ga maar voor. Noëlla! We zijn er! Waar zit ze toch? Noëll-AAA! We hebben bezoek!' (Het stampende geluid van voetstappen, die snel dichterbij komen, laten een zekere irritatie vermoeden. Het stopt, als Noëlla, Jef en Jo in de gang ziet staan.) 'Dat zie ik, Jef. Ge roept precies alsof ik doof ben.' ‘Noëlla, ik heb iemand meegebracht.’ 'Dat zie ik ook.' ‘Dat is Jo. Het is onze websitebezoeker die ik een rondleiding ga geven in ’t dorp. Maar eerst kennismaken en koffie drinken! 'Welkom dan, Jo. Trek je vooral niks aan van de Jef. Groot laweit, klein boxke. '