deel 3
‘Blaf! Blaf!’ (Hijg, hijg).
‘Ah,
daar
is
onze
Blaffie!
Onze
witte
poedel
die
soms
denkt
dat
hij
een
zwarte
kater
is
als
hij
ligt
te
spinnen
in
z’n
mand.
Geef
Jo
eens
een schoon pootje Blaffie!’
‘Blaf Blaf!’
‘Oei,
hij
vraagt
of
je
hondenkoekjes
meegebracht
hebt.
Foei,
Blaffie! Zo onbeleefd!’
‘Noëlla
denkt
dat
ze
poedels
kan
spreken.
Niet
op
letten
en
doen
alsof ge dat ook gelooft, Jo.’
‘Onnozel manneke!’
‘Goed,
Jo,
wat
ik
je
voorstel:
om
deze
“citytrip”
niet
te
lang
te
rekken,
zal
ik
je
wat
foto’s
tonen
van
een
paar
interessante
of
typische
plekjes
in
Bosduin
en
er
een
verhaaltje
bij
vertellen.
Dan
kies
jij
daarna
wat
je
in
’t
echt
wil
zien,
als
afsluiter
van
je
bezoek.
Oké? Wel dan…
'Ja.'
'Met een taartje?'
‘Hebde gij een taartje mee van bij de bakker, Jef?’
'Neen.'
‘Dan is er geen taart.’
‘Maar g’ hebt mij niet gezegd dat ik dat moest meebrengen!’
‘Ik
moet
dat
niet
zeggen.
Gij
moet
dat
vanzelf
weten
als
ge
mensen op de koffie vraagt.’
'Zie
je
wel,
Jo?
Na
veertig
jaar
huwelijk
blijft
een
mens
hopen
van
ooit
eens,
al
is
het
maar
één
keer,
gelijk
te
krijgen.
Vandaag
dus
weer
niet.
Kom,
zet
u.
Ik
zal
eens
gaan
kijken
of
er
misschien
nog
wat petit beurrekes in de koekskestrommel zitten. Momentje.'
(Jef verdwijnt richting keuken)
‘Ja,
Jo,
de
Jef
is
wel
een
goeie
gast
zenne.
Maar
ik
plaag
hem
graag
wat,
zo
af
en
toe.
Dat
gekibbel
houdt
onze
relatie
levendig.
Zeg
eens,
Jo,
hoe
ben
jij
hier
verzeild
geraakt?
Ha!
Gewoon
wat
zitten
surfen!
Maar
nu
je
er
toch
bent:
van
harte
welkom
en
blijf
nog
even
op
deze
pagina!
Kijk
daar
is
Jef
al
terug
met
de
koffie
en
met…’
‘Zeg Noëlla, er stond wél een taart in de frigo!’
‘Natuurlijk
schatje,
ik
wist
dat
gij
het
ging
vergeten,
dus
ben
ik
zelf maar naar de bakker geweest.’
‘Zo
is
ze
nu
hé,
mijn
Noëllake!
Ze
weet
op
voorhand
wat
ik
ga
denken
en
doen
of
net
niet.
Schatje,
heb
ik
u
trouwens
al
gezegd
dat ik u graag zie vandaag?
‘Neen, Jef, dat heb ge nog niet gezegd.’
‘Ewel,
ik
zie
u
graag…
vandaag!
Hé-hé!
Ja,
Jo,
dat
flauwe
mopje
is
ons
dagelijks
ritueel
hé.
Alleen
niet
als
we
ruzie
hebben,
maar
dat
is vijf jaar geleden. Ik heb toen gewonnen!’
‘Dat is ni waar, leugebeest!’
‘Ze begint weer!’
Jef
Vandepoele,
amateurspeurder,
verteller
en
hoofdpersonage
uit
de
boekenreeks
‘Kempense
Dorpsdetectives’,
neemt
je
mee
op
“citytrip”
naar
Bosduin.
Je
ontdekt
bijzondere
plekjes
en
ontmoet
interessante mensen.
De meeste afbeeldingen op deze website zijn geheel of
gedeeltelijk gegenereerd met behulp van kunstmatige
intelligentie (AI). Net zoals in m’n boeken: namen,
personages, plaatsen en gebeurtenissen zijn producten
van de verbeelding van de auteur of worden fictief
gebruikt. Elke gelijkenis met bestaande personen, levend
of overleden, berust op toeval.
Deze website gebruikt enkel
functionele en privacyvriendelijke
analytische cookies