de sfeer, de inwoners Bosduin - citytrip
deel 3
‘Blaf! Blaf!’ (Hijg, hijg). ‘Ah, daar is onze Blaffie! Onze witte poedel die soms denkt dat hij een zwarte kater is als hij ligt te spinnen in z’n mand. Geef Jo eens een schoon pootje Blaffie!’ ‘Blaf Blaf!’ ‘Oei, hij vraagt of je hondenkoekjes meegebracht hebt. Foei, Blaffie! Zo onbeleefd!’ ‘Noëlla denkt dat ze poedels kan spreken. Niet op letten en doen alsof ge dat ook gelooft, Jo.’ ‘Onnozel manneke!’ ‘Goed, Jo, wat ik je voorstel: om deze “citytrip” niet te lang te rekken, zal ik je wat foto’s tonen van een paar interessante of typische plekjes in Bosduin en er een verhaaltje bij vertellen. Dan kies jij daarna wat je in ’t echt wil zien, als afsluiter van je bezoek. Oké? Wel dan…
'Ja.' 'Met een taartje?' ‘Hebde gij een taartje mee van bij de bakker, Jef?’ 'Neen.' ‘Dan is er geen taart.’ ‘Maar g’ hebt mij niet gezegd dat ik dat moest meebrengen!’ ‘Ik moet dat niet zeggen. Gij moet dat vanzelf weten als ge mensen op de koffie vraagt.’ 'Zie je wel, Jo? Na veertig jaar huwelijk blijft een mens hopen van ooit eens, al is het maar één keer, gelijk te krijgen. Vandaag dus weer niet. Kom, zet u. Ik zal eens gaan kijken of er misschien nog wat petit beurrekes in de koekskestrommel zitten. Momentje.' (Jef verdwijnt richting keuken) ‘Ja, Jo, de Jef is wel een goeie gast zenne. Maar ik plaag hem graag wat, zo af en toe. Dat gekibbel houdt onze relatie levendig. Zeg eens, Jo, hoe ben jij hier verzeild geraakt? Ha! Gewoon wat zitten surfen! Maar nu je er toch bent: van harte welkom en blijf nog even op deze pagina! Kijk daar is Jef al terug met de koffie en met…’ ‘Zeg Noëlla, er stond wél een taart in de frigo!’ ‘Natuurlijk schatje, ik wist dat gij het ging vergeten, dus ben ik zelf maar naar de bakker geweest.’ ‘Zo is ze nu hé, mijn Noëllake! Ze weet op voorhand wat ik ga denken en doen of net niet. Schatje, heb ik u trouwens al gezegd dat ik u graag zie vandaag? ‘Neen, Jef, dat heb ge nog niet gezegd.’ ‘Ewel, ik zie u graag… vandaag! Hé-hé! Ja, Jo, dat flauwe mopje is ons dagelijks ritueel hé. Alleen niet als we ruzie hebben, maar dat is vijf jaar geleden. Ik heb toen gewonnen!’ ‘Dat is ni waar, leugebeest!’ ‘Ze begint weer!’
Jef Vandepoele, amateurspeurder, verteller en hoofdpersonage uit de boekenreeks ‘Kempense Dorpsdetectives’, neemt je mee op “citytrip” naar Bosduin. Je ontdekt bijzondere plekjes en ontmoet interessante mensen.
Het huis van Uitgeverij / imprint: Noorderkempen Cosy Crime Press
Creatief Koken de              passie kookvurige
privacy beleid
dorpsdetectives met pantoffelsuspense
Vlaamse Cosy Crime Mysteries
Vlaamse Cosy Crime Mysteries
cosycrime.be Het huis van Uitgeverij / imprint: Noorderkempen Cosy Crime Press
Het Menu - klik en kijk
'Ja.' 'Met een taartje?' ‘Hebde gij een taartje mee van bij de bakker, Jef?’ 'Neen.' ‘Dan is er geen taart.’ ‘Maar g’ hebt mij niet gezegd dat ik dat moest meebrengen!’ ‘Ik moet dat niet zeggen. Gij moet dat vanzelf weten als ge mensen op de koffie vraagt.’ 'Zie je wel, Jo? Na veertig jaar huwelijk blijft een mens hopen van ooit eens, al is het maar één keer, gelijk te krijgen. Vandaag dus weer niet. Kom, zet u. Ik zal eens gaan kijken of er misschien nog wat petit beurrekes in de koekskestrommel zitten. Momentje.' (Jef verdwijnt richting keuken). ‘Ja, Jo, de Jef is wel een goeie gast zenne. Maar ik plaag hem graag wat, zo af en toe. Dat gekibbel houdt onze relatie levendig. Zeg eens, Jo, hoe ben jij hier verzeild geraakt? Ha! Gewoon wat zitten surfen! Maar nu je er toch bent: van harte welkom en blijf nog even op deze pagina! Kijk daar is Jef al terug met de koffie en met…’ ‘Zeg Noëlla, er stond wél een taart in de frigo!’ ‘Natuurlijk schatje, ik wist dat gij het ging vergeten, dus ben ik zelf maar naar de bakker geweest.’ ‘Zo is ze nu hé, mijn Noëllake! Ze weet op voorhand wat ik ga denken en doen of net niet. Schatje, heb ik u trouwens al gezegd dat ik u graag zie vandaag? ‘Neen, Jef, dat heb ge nog niet gezegd.’ ‘Ewel, ik zie u graag… vandaag! Hé-hé! Ja, Jo, dat flauwe mopje is ons dagelijks ritueel hé. Alleen niet als we ruzie hebben, maar dat is vijf jaar geleden. Ik heb toen gewonnen!’ ‘Dat is ni waar, leugebeest!’ ‘Ze begint weer!’ ‘Blaf! Blaf!’ (Hijg, hijg). ‘Ah, daar is onze Blaffie! Onze witte poedel die soms denkt dat hij een zwarte kater is als hij ligt te spinnen in z’n mand. Geef Jo eens een schoon pootje Blaffie!’ ‘Blaf Blaf!’ ‘Oei, hij vraagt of je hondenkoekjes meegebracht hebt. Foei, Blaffie! Zo onbeleefd!’ ‘Noëlla denkt dat ze poedels kan spreken. Niet op letten en doen alsof ge dat ook gelooft, Jo.’ ‘Onnozel manneke!’ ‘Goed, Jo, wat ik je voorstel: om deze “citytrip” niet te lang te rekken, zal ik je wat foto’s tonen van een paar interessante of typische plekjes in Bosduin en er een verhaaltje bij vertellen. Dan kies jij daarna wat je in ’t echt wil zien, als afsluiter van je bezoek. Oké? Wel dan…

deel 3

de sfeer, de inwoners
Bosduin-citytrip
Jef Vandepoele, de amateur-speurder met de flat cap, verteller en hoofd-personage uit de boekenreeks ‘Kempense Dorpsdetectives’, neemt je mee op “citytrip” naar Bosduin. Je ontdekt bijzondere plekjes en ontmoet interessante inwoners.
dorpsdetectives met pantoffelsuspense
Vlaamse  Cosy Crime Mysteries