‘Dit is verdorie een schets van mijn interieur,’ zegt Jolande met trillende stem, ‘exact hetzelfde beeld dat staat op het servetje dat die onbekende man hier achtergelaten heeft!’ We nemen het mapje mee en vergelijken het servet met het exemplaar dat in de gelagzaal ingelijst aan de muur hangt. ‘Volledig identiek,’ zegt Elias met gesmoorde stem, ‘gewoon niet te begrijpen hoe die man precies dezelfde schets kon maken als deze, die meer dan 100 jaar achter gesloten deur verborgen bleef! Zelfs de details kloppen, kijk maar die kromme balk boven de deur.’ ‘Ik word hier niet goed van,’ hijgt Jolande. Ze grijpt naar haar hart en veegt met de theedoek op haar schouder het zweet van haar voorhoofd. ‘Dit lijkt wel magie!’ ‘Tja, je kunt hier wel spreken van een serieus mysterie,’ geef ik haar gelijk. ‘Wie was die onbekende klant van je? En hoe is het mogelijk dat hij geïnspireerd werd door een man die een eeuw geleden precies dezelfde schets maakte — op exact dezelfde wijze, op een servet? Ook het perspectief klopt. Hij moet dus aan precies hetzelfde tafeltje gezeten hebben, in de hoek bij het venster.’ We spreken af dat Elias wat opzoekingswerk gaat doen: wie was die Alfred Romouts? Dat is ons eerste en enige aanknopingspunt om het mysterie van de dichtgemetselde deur, zoals we het ondertussen een naam gegeven hebben, op te lossen. We verzamelen de dag nadien rond aperitieftijd. Tja, het nuttige koppelen aan het aangename, wat is daar mis mee? ‘En, Elias, hoe gaat het met je, al wat wijzer geworden, ouwe boekenwurm?’ vraagt Fons die hem daarbij lachend een stevige mep op z’n schouder geeft. ‘Gaat wel, brengt Elias hoestend uit, ‘tot net voor je me die klap gaf.’ ‘Laat eens horen,’ vraag ik geïnteresseerd. ‘Wel, ik heb ontdek dat Alfred Rombouts een jonge kunstschilder was, een man van 22 jaar die tijdens de eerste wereldoorlog ondergedoken zat in Bosduin. Hij had van de toenmalige uitbater een onderkomen gekregen in het verborgen kamertje. Dat werd niet meer gebruikt sinds de postkoetsen vervangen waren door de trein en stoomtrams.’

‘Waarom zat die jongeman ondergedoken?’ vraagt Jolande. ‘Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden in ons land op grote schaal mannen opgevorderd en gedeporteerd om in Duitsland te gaan werken. Alfred was er één van. Hij zat hier ondergedoken in afwachting dat hij naar Nederland kon vluchten. Dat was niet zo eenvoudig. De grens was hermetisch afgesloten met de Dodendraad, een hekken waarop een dodelijke elektrische stroom gezet was. Het waren enkel de “passeurs”, die je veilig naar de overkant konden brengen.’ ‘En al die tekeningen en portretten, wat is daarvan de betekenis?’ ‘Wel ik neem aan,’ zegt Elias, dat Alfred zich zo een beetje zat te vervelen, terwijl hij moest wachten op transport. Wellicht is dat de reden waarom hij van alle bezoekers van de herberg een tekeningetje gemaakt heeft en de muren van z’n verblijf ook wat opfleurde.’ ‘Blijft er toch nog dat ene eigenaardigheidje,’ zeg ik, ‘dat portret met alleen een voornaam en een jaartal.’ ‘Tja, misschien werd hij gestoord terwijl hij de naam aan het invullen was of zo,’ zegt Fons. ‘Zou kunnen,’ zeg ik, maar toch…’