‘Jef, wacht!’ roept Jolande als ze merkt wat ik van plan ben, ‘laat me eerst dat symbool opkuisen. Misschien kent Elias er de betekenis wel van.’ Met een natte doek veegt ze de kalksporen weg en we zien nu beter wat er staat: een posthoorn binnen een cirkel.

Elias poetst voorzichtig het stof van z’n bril en herkent meteen het teken als het oude symbool van de postiljons die in de achttiende eeuw tussen Breda en Antwerpen reden. ‘Dat is heel eenvoudig te verklaren,’ zegt hij. ‘Een klassiek teken voor de bergruimtes die in de oude afspanningen door de postkoetsiers gebruikt werden om de waardevolle stukken die ze vervoerden ’s nachts in op te bergen achter slot en grendel. Ze konden die moeilijk in de koets laten zitten of ze werden geroofd.’ ‘Misschien ligt het er wel vol vergeten postzakken,’ zegt Fons grappend, ‘dan ga ik straks weten waarom de nieuwjaarskaart van nonkel Louis nooit toegekomen is. Hij heeft er ons een jaar lang scheef voor bekeken omdat we hem niet bedankt hebben.’ ‘Ja, dan wordt het nu wel tijd om die berging vanbinnen te bekijken, zegt Jolande, terwijl ze voorzichtig de deurklink neerdrukt. De deur scharniert piepend open. Droge koele lucht stroomt naar buiten. Binnen hangt de geur van oud papier en stoffige archiefdozen. Het is er stikdonker. ‘Jef, haal ‘es even die zaklamp achter de toog, tweede lade, links naast de tap, ‘zegt Jolande terwijl ze vruchteloos zoekt naar een lichtschakelaar. Achter de deur blijkt een smal kamertje te zitten van nauwelijks drie bij drie meter. Op het eerste gezicht leeg. Tot ik met de zaklamp langs de muren schijn. Dan zien we tientallen tekeningen rechtstreeks aangebracht op de kalkmuren. Schetsen van Bosduin: de oude tramhalte, de verdwenen visrokerij, de Herberg De Postiljon vóór de verbouwing. Ook landschappen met bossen, vennen, de heide, een oude windmolen en een landhuis. We staan er met z’n allen met verstomming naar te kijken. ‘Wat voor de drommel is dat hier?’ Jolande staat met verstomming geslagen de muren te bekijken. ‘Dit lijkt wel een kunstgalerij!’ ‘Kijk, onderaan elke tekening staat dezelfde sierlijke handtekening: “Alfred Rombouts”, zegt Elias die ons naar binnen gevolgd is. ‘Dat doet een belletje rinkelen, maar ik moet het opzoeken om zeker te weten wie die man wel geweest is.’ ‘Kijk hier nou!’ roept Jolande verwonderd uit. Hier staat een tafeltje met een map erop. Er lijken wel oude documenten in te zitten.’ Ik kom dichterbij en belicht de map met de zaklamp. Elias, die de oren spitst, reageert op de woorden “oude documenten” als een hond op het belletje van Pavlov. Hij wringt zich tussen mij en Jolande door naar het tafeltje. ‘Wacht, niet aanraken, laat mij eerst even kijken,’ zegt hij met ingehouden emotie. Hij zet z’n bril recht op z’n neus en opent voorzichtig de map. ‘Wel dat is vreemd,’ zegt hij, terwijl hij de inhoud doorbladert, dit zijn allemaal schetsen, potloodtekeningen. Maar niet op tekenpapier, op servetten!’ We bekijken samen met hem de inhoud: tientallen servetten met daarop in potlood geschetste portretten, waarschijnlijk van inwoners van Bosduin of alleszins van bezoekers van de herberg. Onder elk portret staat de naam en voornaam van het model. ‘Dit is wel opvallend,’ zegt Elias die één van de servetten van dichterbij bekijkt, ‘hierop staat wel een man afgebeeld, maar er staat enkel een voornaam bij: “Alex” en “1917”, een jaartal.’ Het is het portret van een oude man, wellicht begin zijn tachtiger jaren. Hij is gekleed in een vest met daaronder een hemd lijkt het wel. En hij draagt een platte pet, waar een paar sprietjes haar onderuit komen. ‘Waarom enkel een voornaam?’ vraagt Fons die over mijn schouder meekijkt. ‘Geen idee,’ zegt Elias, ‘maar wat… wat is dit?’ We verdringen ons nu alle vier om het laatste servet in het mapje van dichterbij te bekijken.