Iets wat in het echte leven compleet uitgesloten is, gebeurt in Bosduin op deze uitgelezen woensdagmorgen: de klusjesman verschijnt reeds een half uurtje na het telefoontje van Jolande met een sloophamer, een koevoet en een gezichtsuitdrukking die duidelijk maakt dat hij bezig is een mirakel te verrichten. ‘Gij hebt sjans madam, dat ik hier in de buurt bezig ben, anders was ’t voor volgende maand. ‘k Heb hier wa verder ook een muurke moeten slopen, maar ‘k moest er halverwege mee stoppen. Daarmee heb ik nu efkes tijd voor u.’ ‘Ge moest ermee stoppen,’ vraagt Fons argeloos, ‘waarom dat?’ ’Het was een draagmuur en ’t kot is ingestort. Gelukkig was ’t maar een schuurke. Wel spijtig van de oldtimer Mercedes die erin stond, maar soit, shit happens. Zeg ‘es, wat moet er hier tegen de vlakte?’

Jolande staat de man met open mond en met twijfel in de ogen aan te staren. Ze ziet er niet meer zo zeker uit of ze wel de juiste klusjesman gekozen heeft. ‘Wel euh… hier, achter deze muur zou een deur kunnen zitten. Zou jij eens voorzichtig, héél voorzichtig, een gaatje kunnen maken, niet te groot — zegt ze met een benepen stemmetje — gewoon een gaatje zodat we kunnen zien of dat klopt?’ ‘Komt in orde, madammeke, ga maar efkes uit mijne weg, dan begin ik er subiet aan,’ zegt hij. Hij spuugt even in z’n handen en met een wellustige blik in de ogen pakt hij z’n sloophamer stevig vast en haalt met volle kracht uit naar de witgekalkte muur naast de toog, waar de geheime deur verwacht wordt te zitten. De eerste klappen weerklinken door de gelagzaal. Brokken pleister vallen op de vloer. Stofwolken drijven door de ruimte. Jolande kijkt met stijgende verbijstering naar de bouwwerf die ontstaat. Na een paar minuten stopt hij plots. ‘Wel nondepotverdekke!’ zegt de man. Hij klopt het stof uit z’n haar en kijkt Jolande hoofdknikkend aan. ‘Ge hebt gelijk, madammeke, daar zit effectief een deur!’ ‘Ja, dat zien we ook,’ zegt Jolande hoestend terwijl ze wuivend de stofwolk probeert te verdrijven, ‘maak ze nu maar volledig vrij dat we ze kunnen openmaken.’ De oude deur komt steeds duidelijker tevoorschijn. Het hout is donker geworden van ouderdom, maar verrassend goed bewaard. Op het moment dat de laatste laag pleister verdwijnt, valt iedereen stil. Zelfs Jolande. Want nu zien we het duidelijk. Midden op de deur staat een vreemd symbool. Onduidelijk, dat wel, want door het stof van de kalk is het niet meteen herkenbaar. Elias knijpt zijn ogen samen. Fons zette een stap achteruit. En ik, ik sta recht en loop erop af. Ik voel hoe mijn nieuwsgierigheid het langzaam overneemt. De deur moet open en wel nu, onmiddellijk.