We zijn een marktdag verder en dus weer tijd voor m’n après- boodschappen verzetje. ‘Kijk, Jef,’ zegt Jolande terwijl ze het perfect geschonken biertje voor me neerzet, ‘ik heb het servetje van onze onbekende kunstenaar laten inlijsten. Daar hangt het, naast de staande klok. Ik vond het toch te mooi en te origineel om het gewoon in een lade te bewaren.’ ‘Ja, dat begrijp ik, Jolande. Heb je al reacties gehad van klanten?’ ‘Jazeker. Iedereen vindt dit een prachtstuk. Maar daar stopt de gelijkgezindheid. De theorieën over die ingebeelde deur liggen nogal ver uit elkaar.’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Wel, iedereen vraagt zich natuurlijk af of die man, dat koppel eigenlijk, ooit in Bosduin gewoond heeft. Misschien was er vroeger wel een deur, dat weten we niet. Ikzelf heb sinds ik de uitbating overgenomen heb, niets aan het interieur gewijzigd. Geen verbouwingen, zelfs geen nieuwe meubeltjes. Een likje verf hier en daar, meer niet. Neen, de onenigheid gaat vooral over wat er achter die ingebeelde deur zou kunnen zitten.’ Plots vliegt de deur van De Postiljon met zo’n bruut geweld open dat de kopjes op het rek achter de toog ervan rinkelen. Een gure windvlaag stormt naar binnen, op de voet gevolgd door Fons De Coster. De 62-jarige koster — hij heeft z’n naam niet gestolen — van de Sint Willembertuskerk. Hij heeft een rond gezicht met een grijze snor, die trilt wanneer hij pret heeft en dat is meestal zo. Rimpeltjes rond de ogen verraden zijn levenslust. Hij draagt altijd een pet, een Franse baret, die permanent scheef staat. ‘Goeie morgen deze morgen!’ buldert hij door het café. ‘Ah! Alle toogpissers, roddeltantes en verdachten van zatlapperij die ik hier elke woensdag aantref, zijn weer present zie ik! Iedereen kijkt eerst opschrikt en dan hoofdschuddend met een glimlach naar deze volkse dorpsfilosoof die luidruchtig, dominant, maar tegelijk geliefd genoeg is zodat niemand hem zijn brute “Grand Entree” kwalijk neemt. ‘Fons, jij ongelikte beer!’ doet Jolande alsof ze kwaad is, ‘kan jij niet eens gewoon binnenstappen zonder telkens de voordeur uit de hengsels te lichten!’ ‘Sorry, m’n Hollands viooltje, maar nu is iedereen wel weer wakker en hebben ze dringend een drankje nodig om van de schrik te bekomen. Goed voor uw klandizie en geef me er ook eentje als ge toch bezig zijt.’ Jolande gaat morrend en hoofdschuddend zijn pintje tappen. ‘Ah! De Jef! Hoe gaan de zaken jongeman? Weer een kieken