We zitten met z’n allen een beetje beduusd te kijken naar de schets en dan naar Alex. Die laat ons even begaan en proest het dan uit van het lachen. ‘Jullie zien er echt uit of je net een UFO hebt zien landen,’ zegt hij grappend. ‘Dit mysterie is zo mogelijk nog minder raadselachtig dan het vorige.’ Hij roert nadenkend in z’n koffie en doet dan het verhaal. ‘Wat ik nu vertel heb ik van m’n vader gehoord. “Alex” was de codenaam van de contactman van de “passeurs”, die mijn grootvader zouden helpen om door de draad naar Nederland te ontsnappen. De schets was het identificatiebewijs dat hij moest tonen aan de passeur die hem kwam halen. Het diende bewijs dat Alfred wel degelijk een deal had met de contactman en dat hij geen verklikker was die samenwerkte met de Duitsers. Andere vluchtelingen kregen van de contactman meestal gewoon een stukje papier mee met een codewoord. Maar Alfred wou het op een originele manier doen, met een tekeningetje.’

‘Asjemenou! Spannend verhaal, zeg.’ Jolande hangt bijna aan z’n lippen. ‘Het is nog niet gedaan,’ zegt Alex. ‘Mijn grootvader was erg dankbaar voor wat die contactman voor hem had betekend. Ook zijn zoon, mijn vader dus, kende dat verhaal door en door. Als eerbetoon gaf hij mij de naam “Alex”. Zo was het uiteindelijk Alfred die, zonder het te beseffen, mijn naam bepaalde. Ik heb hem zelf nooit ontmoet, maar toch draag ik zijn nalatenschap met me mee. ‘Maar dat verklaart nog niet de treffende gelijkenis?’ vraagt Mante zich luidop af. ‘Toch wel,’ zegt Alex, ‘de contactman had toen ongeveer dezelfde leeftijd als ik nu.’ ‘Dat is het!’ zeg ik terwijl ik plots het hele verhaal begrijp, ‘dezelfde leeftijd als Alex nu en met alle respect, alle oude mannen met een pet op die geen baard hebben en geen bril dragen, lijken op elkaar. Vooral als hun portret geen natuurgetrouwe foto is, maar een ruwe schets op een stuk zacht verfrommeld papier.’ ‘Klopt volledig,’ besluit Alex, ‘alleen dat ik er in ’t echt minder verfrommeld uitzie dan de man op het servetje, hoop ik?’ We moeten er hartelijk om lachen en ik probeer het samen te vatten. ‘Soms,’ zeg ik, ‘kijken we naar iets en zien alleen maar dat wat we denken dat we zien of zouden willen dat het is. Maar deze schets was dus niet het toekomstige portret van de Alex die hier het schetsje maakte… Zijn grootvader was niet helderziend, als je dat al gedacht had.’ ‘Alle mysteries opgelost, tijd om het door te spoelen!’ zegt Fons lachend, terwijl hij Elias weer een mep op z’n schouder wil geven, maar die zag het aankomen en dook deze keer op tijd weg.’ ‘Alle raadsels opgelost, dat wel,’ zegt Jolande aarzelend, ‘behalve de vraag waarom de deur dichtgemetseld werd?’ Fons denkt even na. ‘Waarschijnlijk omdat iemand wist dat wij ze terug open zouden maken.’ ‘Dat slaat nergens op, Fons.’ ‘Nee,’ zegt Fons tevreden. ‘Maar het klinkt wel mysterieus.’ ‘Weet je wat,’ zegt Alex, ‘hier, een cadeautje. Ik heb ondertussen een schetsje gemaakt van dit gezelschap. Op een bierviltje deze keer. Berg het op achter de deur en mets die terug dicht. Wie weet vindt iemand het binnen 100 jaar en kan die op zijn beurt z’n hersens breken over hoe het daar terechtgekomen is!’