‘Wat leest ge daar, vader?’ vraagt Stafke, zijn zeven-jarige kleine, ‘ge ziet eruit of ge den duvel gezien hebt.’ Theofiel Hoomans zucht diep, vouwt z’n krant op en legt ze op de kolenbak, klaar om morgen de stoof mee aan te steken. ‘Ja manneke, er zijn weer rare dingen aan het gebeuren. Ik denk dat ik nog maar eens een kaarske ga aansteken voor Sint-Antonius om bescherming af te smeken voor ons gezin.’ Hij staat recht, gaat naar de schouw, waarop een klein kadertje staat met de beeltenis van de Sint, die vereerd wordt als de beschermer van het gezin, de armen en de arbeiders en ook als spoorzoeker van verloren voorwerpen. Hij strijkt een stekske aan en houdt het tegen de wiek van een dun wit kaarsje, dat hij voor het heiligenprentje in een kleine houder steekt. Dan zucht hij nog dieper, gaat terug zitten en begint zijn pijp te vullen met een pluk Antwerpse pijptoebak van De Vries. ‘Theofiel, leg die stinkstok weg, ’t eten staat bijkans op tafel.’ De man zucht opnieuw, legt hoofdschuddend z’n pijp langs de kant en schuift aan, aan tafel. ‘Wat schaft de pot, vrouw?’ ‘Wat dacht ge? Kapoen met champignons of zo? Gijse kloeffoot, een teljoor patatten met botermelk en een stukske spekvet, da kunde gij krijgen!’ Theofiel zucht alweer hartsgrondig, maar berust. Het is geen grote luxe wat hij op z’n bord krijgt, maar toch beter dan een kom pap, waar hij puisten van krijgt, alleen maar door eraan te denken. ‘Leontine, Rosalie! Aan tafel!’ Moeder Philomena roept haar kroost bijeen voor het avondmaal. Stafke is zijn vader gevolgd en zit al klaar met zijn vork in de hand. Iedereen wacht tot Theofiel een kruisje gemaakt heeft en dan schept moeder de borden vol. Er wordt in stilte gegeten, meestal toch. ‘Vader, gaat gij ons straks nog eens een verhaalke vertellen, zo eentje waar we bang van worden maar toch niet te veel? Misschien over wat ge daarstraks gelezen hebt in de gazet?’ Stafke is duidelijk nog begaan met wat hij op het gezicht van zijn vader dacht te lezen: angst en ongerustheid. ‘Ja! Goed idee!’ Beide meisjes klappen enthousiast in hun handjes. Een vertelseltje is oké, want veel meer vertier is er niet in een arm werkmansgezin op een koude winteravond tijdens de week. Theofiel zucht alweer, maar knikt toch goedkeurend. ‘Het is al goed, help eerst moeder afruimen en dan zetten we ons bij ’t vuur.’