Voilà, Jo we zijn rond met onze citytrip. Veel leesgenot verder, Jo, en nu je hier toch rondhangt op deze website, bekijk ook de andere rubrieken even. Er staan nog méér verrassende verhalen op je te wachten. Groetjes van de Jef… en een beetje van Noëlla ook natuurlijk.

Wie je niet zal zien in Bosduin is de Witte Waker, een mytische figuur uit de gelijknamige sage, die als een rode draad doorheen Het Bosduinmysterie loopt.

Mante Vandezande heeft een biowinkeltje aan de rand van de heide, aan de Heideweg om precies te zijn. Haar winkeltje is een goudmijn geworden toen een bezoek aan haar stulpje standaard in het “spookhuis-arrangement” van het bezoek aan Ten Bosduyn opgenomen is. Ze meet zich het imago van “heks” aan en als je ze zo ziet, zou je er nog aan beginnen twijfelen of ze dat niet écht is…

In de Eerste Wereldoorlog werd er hier ook geschiedenis geschreven. Vlakbij stond de Dodendraad, een elektrische versperring van de grens met Nederland. Er vielen slachtoffers, vooral opgevorderden die trachtten te vluchten en smokkelaars. Wat er nu nog van te zien is in Bosduin, is een klein monument ter herinnering, een stukje reconstructie van de Dodendraad. Maar ook dat is niet altijd veilig, is gebleken…

De familie Vermeulen woont niet meer in het landhuis, maar in de villa Vermeulen aan de Bremakker in Bosduin. In de tweede wereldoorlog had de Duitse bezetter Huize Ten Bosduyn zo goed als gesloopt en de heropbouw liet tot voor kort op zich wachten. Nu, met die tentoonstelling en alle toeristen die over de vloer komen, heeft de familie besloten om in de villa te blijven wonen.

Er staat trouwens een unieke tentoonstelling over de sigarenindustrie in de streek. De Vermeulens, die oorspronkelijk in Loenhout woonden, maakten fortuin met de ambachtelijke productie van sigaren. “De Oude Meulen” was hun merk. Hun volledige collectie, sigarenbandjes inbegrepen, is er te zien.

En tot slot “the points of interest”, de speciallekes, zeg maar. Op nummer één, zeker dit gebouw: Huize Ten Bosduyn, een 19e eeuws kasteeltje, een landhuis om het exacter te omschreven. Het is het ankerpunt in meerdere verhaallijnen in het werk van mijn auteur, de Chris. Verhalen waarin ik, de Jef, de verteller ben. Leuke job trouwens, ik werk graag voor de Chris. Dit landhuys werd gebouwd door Hendrik Vanderweyden, een Antwerpse diamantair. De familie Vermeulen kocht het begin 20e eeuw. Het ziet er verwaarloosd uit, maar dat is schijn. Gustaaf Vermeulen cultiveert dat imago om het als “spookhuis” te kunnen presenteren aan busladingen toeristen die het bezoeken.

Ah! Nelly! Nelly Govaert is één van m’n favorieten in Bosduin. Ze is kapster en wel één van het soort dat alles van iedereen weet en het gedoseerd doorvertelt. Dat is niet “roddelen”, wel een soort journalistieke verslaggeving. We kennen haar van ons avontuur in Middelkerke, je weet wel in verband met de Halloweenmoord . Van elke andere kapper verwacht ik absolute stilte tijdens de knipbeurt. Nelly is de uitzondering op die stelregel. We kletsen er wat op los, tijdens dat half uurtje in haar kappersstoel, dat is zeker!

We zijn bijna rond met onze citytrip, Voor ik je een paar “speciallekes” voorstel, Jo, eerst nog deze twee: de fietsenhandel van Flor Bosmans om mee te beginnen. Flor is een hardwerkende ambachtsman die ervoor zorgt dat iedereen in Bosduin die zich op twee wielen voortbeweegt, mobiel blijft. Niks op aan te merken op deze noeste werker. Maar met z’n zoon, die in Antwerpen woont, ligt dat nét even anders. Daarover kan ik je pas later meer vertellen, want een aantal zaken die daar mee te maken hebben, zijn nog niet uitgeklaard.