Dit is het kantoor van notaris Joris De Clercq. Het ziet er aan de buitenkant zeer bescheiden uit, maar binnenin is het luxe en comfort in de stijl van de oude klassieke herenhuizen. Overal dure parketvloeren, massieve meubelen, zware overgordijnen. Het ruikt er naar boenwas en kaarsen. Mireille Van Looy, de notarisassistente heeft er haar bureau. Ze leeft voor haar werk en ze kent elk dossier dat hier ooit behandeld werd van buiten.

Wie immobieliën zegt, denkt in Bosduin aan Koen Verbeeck van Immo Huis & Heide. Hij heeft de gave om je een pand of een stuk grond aan te praten, zelfs al was je dat helemaal nog niet van plan. Het is een gladde businessman met ambitie die de grenzen van Bosduin overstijgt. Op zich niets mis mee natuurlijk, als je de andere grenzen van wat mag en niet mag maar respecteert. En dat… tja hoe zal ik het zeggen, is soms letterlijk kantje - boordje.

Wat die rijhuisjes betreft, waar ik het net over had, dit is er zo een voorbeeld van. Dit is de Schaapscheerdersstraat waar een paar sociale woningen neergezet zijn in de jaren zeventig van vorige eeuw. In eentje daarvan, het tweede van rechts, woont Minus van Thysskes, een leefloner met een zwaar beladen verleden. Hij was niet bepaald de beste vriend van Victor Luyten, de onderzoekszournalist.

Veel zalen zijn er niet in Bosduin. Eigenlijk is er maar eentje: de parochiezaal. Die wordt dan ook door Jan en Alleman gehuurd voor festiviteiten, fuiven, huwelijksfeesten en koffietafels. Ook het buurtcomité onder leiding van Marc De Smet houdt er zijn vergaderingen. Het gemeentebestuur heeft er onlangs nog een hoorzitting gehouden over een zéér gevoelig onderwerp, dat de Bosduiners in de ban hield… Je hebt ondertuissen wel begrepen waar je daarover méér leest, veronderstel ik.

De oude pastorij aan het marktplein, vlak bij de kerk is een imposant gebouw. Veel te groot voor een pastoor en zijn meid, wordt er wel eens gezegd door een paar afgunstige dorpelingen die het moeten stellen met een bescheiden rijhuisje. Misschien hebben ze wel gelijk natuurlijk, maar ja, dit soort gebouwen stamt uit de tijd dat de pastoor zowat de burgemeester van de gemeente was… Alleszins wat de pastoor zelf betreft, Eerwaarde Cornelis Proost, daarover is iedereen het eens, gelovig of niet: dat is een goeie mens!

Het wijkschooltje is ook zo een schattig stukje patrimonium. Heel toepasselijk kreeg het de naam “De Toekomst”. Dat zegt alles over wat er achter de schoolpoort gebeurt: kinderen klaarstomen voor het échte leven. Meester Hugo is één van de gedreven leerkrachten die deze taak met goesting volbrengen. Ook al was hij betrokken bij één van de minder stichtende voorbeelden van wat er kan foutlopen in dat “echte leven”. Dat is dan weerte lezen in Het Bosduinmysterie .

Nu gaan we eens kijken naar een paar andere interessante gebouwen en plaatjes in ons gehuchtje. Hier is de bibliotheek. het is helemaal geen opvallend gebouw, niet erg groot maar het is wel het koninkrijk van Margriet Gevers, de bibliothecaeesse. En ook Lotte Debeys, onze wijkagente heeft er haar “kantoor”. Dat is een overdreven benaming voor een omgebouwd berghok. Haar “schoenendoos” zoals Lotte haar bureau bestempeld. Maar ja, Bosduin is te klein voor een volwaardig politiebureau.