vlaamse cosy crime mysteries

6 - KEMPENSE COULEUR LOCALE Naast de research naar sagen en volksvertellingen, moest ik mij ook inleven in de typische woorden en uitdrukkingen om de Kempense couleur locale in het boek voldoende ‘in de verf’ te kunnen zetten. Daar zitten dus échte pareltjes tussen. Een paar voorbeelden. Een knoteraar , dat is iemand die constant zit te zeuren of te mopperen; een labaier , dat is een lawaaimaker of iemand die onrust stookt in een café. Een ouwe taart of een ouwe knar, tja, dat is bijna ABN. Een schijnheiligaard en een pintenpakker, daar hoeft ook geen tekeningetje bij. Anders is het met een mageren heikneuter : een mager persoon, verwijzend naar de arme boeren die vroeger op de schrale heide woonden. De mooiste vind ik toch deze: een vuilbak! Dat is iemand die er onverzorgd uitziet of die alles eet en drinkt wat hij voorgeschoteld krijgt. Dan heb je nog een dikke puit : een hoogmoedig persoon. Laat dit nu ook de spotnaam zijn voor de mensen uit Wuustwezel, soms ook horten genoemd. Die noemen de buren in Loenhout de kiekenfretters . Samen noemen ze ‘die van Kalmthout’: de heikneuters . Een hint: als een labeier je uitmaakt voor dofas of kloeffoot, geef die kastaar dan gerust een klets rond z’n oeiren dat ie al schuifelend naar huis pikkelt. Snappie?

het verhaal

achter het verhaal