vlaamse cosy crime mysteries

2 - DE PERSONAGES KRIJGEN EEN GEZICHT Bosduin is een fictief dorpje , meer een gehucht, met slechts een paar honderd inwoners. Een handvol daarvan, worden een personage in het boek. En hier gebeurt er iets wat vroeger ondenkbaar was bij het schrijven van dit soort verhalen. Ik geef al die personages een écht gezicht. Dat doe ik, nog voor ik ook maar één regel uitgeschreven heb van het plot. Het begint met de opmaak van een zeer gedetailleerde persoonsbeschrijving: fysieke kenmerken, kledij, karakter, beroep, woonomgeving, enzovoort. Dan laat ik AI erop los en vraag om een beeld te genereren van die fictieve persoon. Met die beelden voor ogen, bijna échte foto’s, is het stukken gemakkelijker om de personages bij het uitschrijven van het verhaal , juist te schetsen in hun typische houding, gedrag en interactie met anderen. Maar er is meer. Die foto’s staan verzameld in een soort “plakboek” op deze website. Dat maakt het, denk ik, veel boeiender voor de lezer om zich een bijna exacte voorstelling te kunnen maken van wie wat doet of zegt. Vergelijk het met dit: je komt om drie uur ’s nachts thuis. Je vrouw is nog wakker en dus vertel je haar dat je met je beste vriend Jean een pint bent gaan pakken in het café van Louise. Zij kent Jean en Louise , zij ziet ze voor haar ogen. Terwijl je vertelt, is het of ze er zelf bij was. Ze ziet je staan zeveren aan de toog. Zij ziet het beeld van de zatte Jean met z’n kletskop en zij ziet de ronde blonde Louise. Dan krijg je de wind van voren en drie dagen beeld zonder klank, juist omdat zij zich de scène levendig kan voorstellen. Als je zegt “ik ben met een kennis iets gaan drinken bij die ouwe taart in een café op de markt” , dan heb je méér kans om er zonder kleerscheuren vanaf te komen. De personages in dat verhaal zijn niet exact visueel reproduceerbaar voor haar.

het verhaal

achter het verhaal