Een misdaadverhaal uitwerken is niet altijd ‘zitten en schrijven’. Het moment komt dat je beseft dat je het té goed wil doen. Plots heb je 400 pagina’s research, met alle mogelijke details over procedures, apparaten en geschiedkundige feiten. Alles moet immers perfect kloppen. Je wil niet gepakt worden op reacties zoals: “Hélaba manneke, dat kàn niet! De postbode rijdt niet meer met een oude Union postfiets, maar met een elektrische! Ni goe bezig hé, schrijverke van m’n voeten! ” Dan zijn er nog de talloze, spannende verhaallijnen, de ene al wat ingewikkelder dan de andere. Die moeten allemaal passen in één geheel. Te veel, veel te veel! De writers block komt binnensluipen , niet bij gebrek aan inspiratie, maar wegens tevéél aan inspiratie.

Klik door naar DEEL 11: IK HEB DRINGEND EEN LIJK NODIG

Klik door naar HET OVERZICHT van alle afleveringen

Uiteindelijk besef je met pijn in het hart: “kill your babies” , hakken in dat bos, dumpen die trop is te veel! En nu: verder schrijven, nondepotvermiljaar! Maar wat is dat? Wat doet hij daar, de Jef, mijn hoofdpersonage?

Terwijl ik zit te wroeten op zijn verhaal, doet meneer ondertussen gewoon een barbecuetje! Pffft, ik denk dat ik zijn brochettes ga laten aanbranden. Voilà, ’t is gebeurd, kijk maar onderaan op de foto!. Hè-hè (just goe).