vlaamse cosy crime mysteries

Twee - Voor ik het verder heb over de familie Vermeulen, eerst iets meer uitleg over Bosduin en zijn inwoners. Bosduin is geografisch gelegen in de driehoek Achterbroek, Kalmthout en Gooreind (Wuustwezel) in de Noorderkempen. Dat is vlak bij het natuurgebied Kalmthoutse heide, een gebied dat zich uitstrekt tot aan de grens met Nederland en er zelfs verder. Bosduin is een fictief dorpje, meer een gehucht, met slechts een paar honderd inwoners. Een dertigtal daarvan, worden een personage in het boek. En hier gebeurt er iets wat vroeger ondenkbaar was bij het schrijven van dit soort verhalen. Ik geef al die personages een écht gezicht. Dat doe ik, nog voor ik ook maar één regel uitgeschreven heb van het plot. Het begint met de opmaak van een zeer gedetailleerde persoonsbeschrijving: fysieke kenmerken, kledij, karakter, beroep, woonomgeving, enzovoort. Dan laat ik AI erop los en vraag om een beeld te genereren van die fictieve persoon. Met die beelden voor ogen, bijna échte foto’s, is het stukken gemakkelijker om ze bij het uitschrijven van het verhaal, juist te schetsen in hun typische houding, gedrag en interactie met anderen. Maar er is meer. Die foto’s staan verzameld in een soort “plakboek” op deze website. Wie mijn vorige boek leest of zal lezen, moet maar eens klikken op “ Meet & Greet ” . Daar zie je iedereen staan die een rol speelt in het verhaal. Dat maakt het, denk ik, veel boeiender voor de lezer om zich een bijna exacte voorstelling te kunnen maken van wie wat doet of zegt. In het Bosduinmysterie heb ik het anders aangepakt. Daarvoor heb ik een interactief     stratenplan gemaakt met de foto’s van de belangrijkste personages. Vergelijk het met dit: je komt om drie uur ’s nachts thuis. Je vrouw is nog wakker en dus vertel je haar dat je met je beste vriend Jean een pint bent gaan pakken in het café van Louise. Zij kent Jean en Louise , zij ziet ze voor haar ogen. Terwijl je vertelt, is het of ze er zelf bij was. Ze ziet je staan zeveren aan de toog. Zij ziet het beeld van de zatte Jean met z’n kletskop en zij ziet de ronde blonde Louise. Dan krijg je de wind van voren en drie dagen beeld zonder klank, juist omdat zij zich de scène levendig kan voorstellen. Als je zegt “ik ben met een kennis op café geweest bij die ouwe taart in dat café op de markt” , dan heb je méér kans om er zonder kleerscheuren vanaf te komen. De personages in dat verhaal zijn niet exact visueel reproduceerbaar voor haar. Nu, dit is precies wat ik ook voor ogen heb met mijn nieuwe Bosduinverhaal: iedere speler krijgt een gezicht. Morgen meer hierover, want ik heb hetzelfde zotte idee nog verder doorgetrokken in het Bosduinmysterie dan in de Halloweenmoord.

Klik door naar DEEL 3